𝗩𝗲𝗿𝗵𝗮𝗮𝗹 𝟭: 𝘩𝘦𝘵 𝘬𝘭𝘦𝘪𝘯𝘦 𝘴𝘶𝘣𝘵𝘪𝘦𝘭𝘦

Op het parkeerterrein naast het station van Uitgeest wacht hij op haar in de auto. 11:00 stipt had ze gezegd. Niet veel later als hij opkijkt, ziet hij haar aan komen rijden en kijkt op zijn horloge: 11.11. In een impuls grijpt zijn hand naar zijn mobiel en met een nonchalante duim stuurt hij haar een berichtje: ’11 uur stipt…’ De humor in dat kleine berichtje, voor hem is die vaak te vinden in het kleine en subtiele, maar zou zij dat begrijpen? Even lijkt het op een start van piekergedachten, maar hij weet deze snel te stoppen. Want in dit geval is ze er al en heeft hij een plan. Genoeg om haar te veroveren of om in ieder geval indruk te maken. Hij ademt in, alsof hij zijn masker van zelfvertrouwen zoekt en opent de deur. Het lukt, hij stapt de auto uit met een zelfverzekerde energie en ziet ook haar uit de auto stappen. Ze lacht en in de twinkeling van haar ogen ziet hij dat het berichtje haar op de juiste manier heeft bereikt. Tevreden voelt hij zijn hart een sprongetje maken, een goed begin van de date.

Ze stapt in haar auto en beseft ineens dat ze onderweg is naar iemand die ze niet kent. De weg erheen is nog onbekender, maar Google Maps zal haar vast niet teleurstellen. Tijd van aankomst: 11:00. Mooi denkt ze: stipt op tijd. Dit avontuur had zich al aangekondigd op het moment dat ze hem zag. Soms weet je dat er een verhaal geschreven is waarin jij een rol speelt en dit is er één. Iets onwennig zit ze in de auto en probeert ze even aandacht te geven aan haar hart. Want door de laatste ervaring wil deze zich liever verschuilen. Op dat moment komt een nummer van Trijntje Oosterhuis op de radio: Als ik je laat gaan. Ze voelt dat dit haar moeder is die via muziek wilt zeggen dat ze mag gaan genieten. Grappig wel denkt ze: mama had een hekel aan Trijntje Oosterhuis. Ze lacht om het kleine subtiele, waar voor haar vaak de humor in zit. Na een kort afdwaalmoment ziet ze dat ze een afslag heeft gemist..

Verdomme, hoe is het mogelijk. Haar hart verschuilt zich niet langer, maar pompt zich op een hoger tempo vol met bloed. Menselijk. Maar in plaats van piekeren, maakt ze zich niet druk. Ze zou hem bijna zien en zij was tenslotte degene die naar een vreemde plek moest komen zonder te weten wat haar te wachten stond. Haar hart maakt een sprongetje. Ze kijkt op haar telefoonscherm, aankomsttijd: 11:11.