𝗩𝗲𝗿𝗵𝗮𝗮𝗹 𝟯: 𝘥𝘦 𝘣𝘦𝘥𝘰𝘦𝘭𝘪𝘯𝘨

Een grijze lange baard en in elke hand een tas. Hij draagt ze zonder enige beweging, maar doet hier geen moeite voor. Zijn postuur is recht en zijn snelheid is in lijn met het moment. Wat straalt deze man een rust uit. Het voelt bekend. Ik zie hem vaker en ik word nieuwsgierig. Wie is deze man en wat is zijn verhaal? Is het raar als ik hem dit vraag? Meerdere keren bedenk ik een situatie waarin ik dit doe, maar ik doe het nooit. Wanneer ik een keer met mijn hond in de straat loop waar ik ooit een tijdje heb gewoond met mijn vader en broer, wordt er door een raam naar me gezwaaid. Jawel, het is die man. Ik glimlach en zwaai terug. Geen toeval. Opnieuw verzonken in ideeën over zijn verhaal en wat deze mij gaat brengen, wandel ik terug naar huis.

De keren erna wanneer onze paden elkaar kruizen begroeten we elkaar met een vriendelijk knikje alsof we elkaar kennen. Zo voelt het in ieder geval wel.

Dan zie ik hem een keer zitten wanneer ik langs het Spaarne loop. Hij draait zijn hoofd om en kijkt me aan, die bekende vriendelijke ogen lijken nu nieuwsgierig naar míjn verhaal. Wanneer ik hem later die middag weg zie gaan zwaait hij naar me met een kussen in zijn hand en loopt mijn kant op. ‘Dit is het moment’, klinkt het in mijn hoofd. Het valt me op dat ik een afwachtende houding aanneem terwijl hij dichterbij komt. ‘Hi, hallo, wie ben jij?’. De stem iets hoger dan verwacht. ‘Hi! Ik ben Iris. Wat leuk! Telkens als ik u zie vraag ik mij af wie u bent. U straalt zo’n rust uit’. Hij lacht en ietwat verlegen door mijn directheid antwoord hij: ‘Oh ja? Haha zo ben ik dan denk ik. Maar jij straalt dat ook uit! Ik zie je vaak wandelen met je hond’. Ik glimlach. ‘Wat doe jij?’ vraagt hij en ik vertel. Daarna vertelt hij dat hij schrijver is. ‘Ah interessant, wat schrijf je?’ (de U werd een: zeg maar Je hoor) ‘Ik schrijf van alles: verhalen, studieboeken..’ Ik knik aandachtig. ‘Deel je dit ook?’ vraag ik. ‘Nee, dan zit er weer een uitgever tussen en…’ Ik word nieuwsgierig. ‘Dus je schrijft, maar niemand leest het?’. ‘Inderdaad’ . ‘Maar wat zonde. Zou ik het eens mogen lezen?’.

Ik merk op dat dit iemand kan doen afschrikken, maar voel ook dat het de bedoeling is. Hij lijkt het ondanks zijn nederigheid niet erg te vinden. Eigenlijk juist wel leuk, iemand die oprecht geïnteresseerd is. Ik vertel hem hoe ik de laatste tijd weer geniet van het lezen en mijn “leesplek” heb gevonden aan het water. Dit blijkt voor hem zijn “schrijfplek” ‘Wat leuk’ zegt hij, ‘het is het strand van het Spaarne, kom er de volgende keer bij als je wilt’. ‘Ja zeg ik, lijkt me leuk! En wie weet kan ik je verhalen dan wel lezen’. Hij lacht en zegt: ‘Tot dan’. ‘Tot dan’. Dromerig door de ontmoeting wandel ik met mijn hond naar rechts waar ik rechtdoor had gewild. De nieuwsgierigheid opnieuw aangewakkerd: waar zou hij over schrijven? Wat mag ik via hem te weten komen? En ontdek ik op die manier zijn verhaal? Het voelt niet als toeval: ik die sinds kort weer geniet van het lezen en hij die graag schrijft. Het heeft een bedoeling.. nu nog wachten op het moment waarop alles samenkomt 

I . Can’t. Wait. 

#schrijven
#vrijschrijven
#magievanhetleven
#debedoeling
#creativiteit
#bijzondereontmoetingen